رسول اردیبهشت

gooorkan — Sat, 04 Aug 2007 10:34:18 GMT

سلام دوستان عزیز

با یک تجربه ی قدیمی در خدمت شما هستم

عرض سلام خدمت بانوی مهربان

مشتاق ماه روی شمایم اگر زمان-

فرصت دهد به محضرتان مفتخر شوم.

یادش به خیر کوچه ی مهتابِ دو جوان

وقتی که- من- حریر شما را به باد داد

مهتاب از خجالت خود پرده ای از آن-

بر سر کشید . کوچه ولی نور پوش بود

از اطلسِ طلوعِ دل انگیزِ ماهتان

-فصل سکوت- کوچه هماغوش ماه بود

زیبا ترین سپیده ی تاریخ بی گمان-

در آن زمان ظهور کرد . آه ! حیف شد

وقتی شکست حلقه ی ما -سوت- پاسبان...

آمد... –دوباره سوت- ودیگر ندیدمت

بانو دلم عجیب گرفته ... که ناگهان

باران گرفت و دفتر شعرش سیاه شد

یک مرد ماند و بارش باران... نرو بمان.

داستان امید ...

gooorkan — Wed, 04 Jul 2007 14:47:18 GMT

اُميد

نزديك غروب ، اميد در حياط خانه شان ايستاده بود.حياطي پر از درختان نارنج و پرتقال تازه به بار نشسته.باران هم نم نم مي باريد.

سر و صداي زيادي از داخل خانه به گوش مي رسيد.آسمان تاريك تر از روز هاي ديگر بود و در حياط بر خلاف هميشه بازِ باز.

عظيم پسر همسايه كه چند سالي بزرگ تر از اميد بود ، به طرف او كه به درخت نارنج گوشه ي حياط تكيه داده بود آمد و سلام كرد – كنجكاوي دوران نوجواني در چشمانش موج مي زد – با هيجان پرسيد:

: تو چرا گريه نمي كني!!؟

- واسه چي؟!

: خب معلومه ديگه واسه بابات .

- مرد كه گريه نمي كنه .

: كي گفته؟!

- بابام .

: ولي اون كه ...

انگار كه خجالت كشيده باشد سوالش را نيمه تمام گذاشت. اميد جواب داد:

- الآن كه نه، وقتي هنوز زياد خوابش نمي اومد گفت.

: مگه بابات خوابيده؟!

- آره ديگه ، مامانم گفت . تازه ! من كنارش بودم كه خوابش برد. خواباي خوب هم مي ديد.

: تو از كجا ميدوني؟ مگه تو هم تو خوابش بودي!؟

- نه! ولي ... آخه داشت لبخند ميزد.

: خوش به حالش كه ميتونه اين همه بخوابه . كاش ما هم مي خوابيديم تا هر روز كله ي سحر پا نشيم بريم مدرسه.

اميد در حالي كه سر رو به پايين داشت و با نوك پايش به زمين ضربه مي زد، نيشخندي زد و گفت:

- تو كه تو مدرسه تون هم همه ش خوابي.

: عظيم انگار كه تحقير شده باشد سرش را خاراند و مي خواست كه از اين تنگنا بگريزد.

: راستي حالا كه بابات خوابيده كي براتون پول مياره كه چيز بخرين؟ ها

اميد سرش را بالا گرفت . نفس عميقي كشيد و گفت:

- خب معلومه ديگه ، من!

عظيم زد زير خنده .

: برو بابا ! تو كه بچه اي هنوز .

اميد ابروهايش را در هم كشيد.

- نه خير خيلي هم بزرگم . تازه مرد هم شدم.

عظيم همچنان مي خنديد.

: ديگه چي!؟

- نمي بيني گريه نمي كنم . ولي ... - نفس عميقي را از سينه اش خارج كرد - ولي نمي دونم اين همه آدم بزرگ واسه چي دارن گريه مي كنن . يعني دايي جواد و عمو حسن و عمو علي هنوز مرد نشدن؟ تازه بابا بزرگ كه از همه شون بيشتر گريه مي كنه . اون چي ؟

: من چه ميدونم . برو از مامانت بپرس.

- اونم كه از همه بيشتر داره گريه مي كنه. ولي عيب نداره . آ خه اون كه مرد نيست.

اميد خودش را جابجا كرد ، حالت حركت به خود گرفت . انگار مردد بود براي رفتن . ولي به راه افتاد . با تقلا و تلاش اندام كوچك و ظريفش را از بين سياهي جمعيت عبور داد تا به اتاق پدرش رسيد. داخل اتاق كه شد آنجا هم پر بود از آدم هاي با لباس هاي سياه كه مدام گريه ميكردند و دو دستي بر سر و صورت خودشان مي زدند. كلافه شده بود از اين همه سر و صدا. چشم هاي قشنگش را در ميان جمعيت چرخاند تا مادرش را پيدا كند . همينطور كه با فشار از بين جمعيت عبور مي كرد به مادرش رسيد . رختخواب خالي پدرش را كه ديد ، سر جايش ميخكوب شد و با فرياد متعجبانه اي مادرش را صدا زد.

مادر به صورت او نگاه كرد و لحظه اي صداي گريه اش قطع شد . آخر اميد خيلي شبيه پدرش بود . با آن چشم هاي سياه براق كه به چشم هاي آهو طعنه ميزد.اما پس از چند لحظه دوباره بغض كرد . مي خواست گريه نكند اما نتوانست. در حالي كه بغضش مي تركيد ، گفت : جانم ! عزيز دلم ! اميد من !

- پس بابام كو؟

: بابات رفت ، تنها هم رفت .

- مگه نگفتي خوابيده ، پس چي جوري رفت ؟

: بردنش

- كيا ؟

: فرشته ها

- كجا ؟

: پيش خدا

اميد نفس راحتي كشيد.

- پس چرا باز داري گريه ميكني؟ جاش كه خوبه.

گريه ي جمعيت قطع شده بود و همه نگران گفت و گوي اميد و مادرش بودند. مادر چند لحظه به اميد - خيره - نگاه كرد . ناگهان دوباره بغضش تركيد . اطرافيان هم انگار يادشان آمد كه در مجلس عزا نشسته اند . گريه و زاري دوباره شروع شد .

آمدن ها و رفتن ها همچنان ادامه داشت . آدم هاي سياه مي آ مدند، خرما ميخوردند ، چاي مي خوردند ، آدم هاي سياه مي رفتند. دوباره عده اي ديگر آمدند و رفتند ، آمدند، رفتند . هي كمتر و كمتر و كمتر...

اميد دلش تنگ شده بود براي پدرش.

- مامان بابام كي بر ميگرده؟

مادر در حاليكه دانه هاي خرما را از گوشه و كنار آشپزخانه جمع ميكرد جواب داد :

: بابات ديگه بر نمي گرده پسرم .

- چرا ؟

: چون خدا نمي خواد.

- ولي ... خدا كه خيلي خوبه ، بايد بهش اجازه بده ... مگه نه !؟

: آره . واسه ي همين كه خدا خيلي خوبه وقتي كسي رفت پيشش ديگه بر نمي گرده ، اما نگران نباش عوضش ما مي ريم پيش اونا .

اميد در جا جهش بلندي كرد و فرياد زد:

- آخ جون پس بريم . من رفتم لباسامو بپوشم.

: كجا !!؟

- پيش بابا ديگه مگه خودت همين الآن نگفتي ؟

: چرا ... ولي الآن كه نمي شه .

اميد با التماس پرسيد:

- چرا نمي شه ؟ پس كي ميشه؟

: هر وقت خدا بخواد

- خدا كي ميخواد؟

مادر ديگر نمي دانست چه جوابي براي سوال هاي مكرر اميد پيدا كند . كمي مكث كرد و با ترديد گفت:

: وقتي مرد شدي .

- خب مگه الآن نيستم ؟!

: نه ! وقتي مرد مرد شدي .

- آها ! يعني مثل بابا ؟

مادر مثل اينكه به موفقيت بزرگي دست پيدا كرده باشد با لبخند گفت :

: آفرين پسرم ... تو بايد مثل بابات بشي تا وقتي داريم مي ريم ، مواظبم باشي كه بين راه يه موقع - خداي نكرده - گم نشيم .

- پس من رفتم.

: ديگه كجا ؟

- مدرسه ديگه . آخه از وقتي بابا رفته ، نرفتم مدرسه . يعني كسي نبوده ببردم . اما حالا كه مرد شدم مي خوام خودم برم خوب درس بخونم تا وقتي مرد مرد شدم ، خلبان بشم تا با هواپيماي خودم ببرمت پيش باباشون.

و دويد به سمت اتاقش . مادر اشك در چشمانش حلقه زد.

LLL

حالا اميد بزرگ شده و در اتاقش مقابل عكسي از پدر و مادرش كه كنار هم و دست در دست هم ايستاده اند ، ايستاده و اشك در چشمانش حلقه زده است . چشم هاي سياه براقي كه به چشم هاي آهو طعنه مي زند . زير قاب عكس با خط زيبايي نوشته شده است :

« پدري كه زود رفت و مادري كه صبر نكرد تا اميد مردِ مرد شود . »

رضا قنبري - مينودشت

دوست داشتن دل میخواهد نه دلیل ...

gooorkan — Sun, 03 Jun 2007 10:01:18 GMT

سلام

دوست داشتن دل میخواهد نه دلیل ...

بدون هیچ دلیلی تقدیم به شما

*************

مریم تمام . مرد پریشان شروع شد

باران میان بارش باران شروع شد

دردی میان سینه اش احساس کرده بود

هی درد روی درد ، و انسان شروع شد

گل کرد زیر روسری اش یاس های سرخ

اردی بهشت خاطره هامان شروع شد

از سمت چشم هاش نگاهی وزید و بعد

فصل هوای تازه ، زمستان شروع شد

عشق مدرن ، چایی و سیگار پشت هم

شب پرسه های کوه و خیابان شروع شد

مردم همیشه نیت شان خیر بوده است

اما قشنگ بودی و شیطان شروع شد

آری قشنگ بودی و شیطان خود منم

تقدیر شوم من که بدینسان شروع شد

*************

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری ...

gooorkan — Sun, 04 Mar 2007 19:50:18 GMT

"امروز سیزدهم نیست"

سلام و سلام
ممنون از بیکران محبت شما
از دوستان عزیزی که لطف کردن و لینک این وبلاگ رو در خونه ی خودشون مهمون کردن .. خواهش میکنم لینک رو حذف کنن .. چون نمیخوام عزیزانی که آگاهانه تشریف میارن با یک فضای تکراری و به روز نشده مواجه بشن.

"فع لن خدا حافظ ..."

******************************************************

سلام

امید وارم در تعطیلات ، تعطیل نشید

حالا که نا خدا دل ما را شکسته است

تنها اميد ما به همين پاي خسته است

ساحل براي آمدن ما سکوت کرد

دريا ولي لب از گله هايش نبسته است

اما به او شکايت دريا نمي رسد

شايد نماز باد مسافر شکسته است...

***************************

امشب براي حال خودم حرف مي زنم

از سيب هاي كال خودم حرف مي زنم

از اين همه گناه كه آدم نكرده بود

از پيچ و تاب وحشي نيلوفري كبود

از اين كه هي به حرف خودم پشت مي كنم

در لانه هاي زنبور انگشت مي كنم

از هاي و هوي اين همه تكرار خسته ام

پشت سرم نشسته دلي كه شكسته ام

هي گريه مي كنم به هواي ترانه ام

اما سبك نمي شود اين بار شانه ام

سنگين نشسته بر تن من اين ترانه درد

من يك عقاب زخمي ام و آشيانه درد

حسی قشنگ را دلم از یاد برده است

پاييز خاطرات مرا باد برده است

امشب نيامدم كه خدا را صدا كنم

پهناي دست هاي من آنقدر كوچك است

كه با خدا نمي شود اين جا قرار بست

آماده ام كه بند دلم را تو وا كني

بر قلب سرد و بي رمقم - گرم- ها كني

بايد نشست در غم اين خانه حرف زد

از دردهاي مرگ غريبانه حرف زد

بايد نشست در غم اين خانه گريه كرد

با دردهاي مرد ، غريبانه گريه كرد

يا كه نشست مثل خدا حرف هم نزد

چايي تلخ خورد و شكر را بهم نزد

بايد گذاشت خواب تو تعبير تر شود

غم در ميان سينه ي ما پير تر شود

آتش ميان سينه ي اين مرد مي تپد

فردا كه خواب هاي تو تعبير مي شود

آروزمند آروزهایتان

مرد عینکی

از اینکه هستید خوشحالم

gooorkan — Fri, 02 Feb 2007 15:27:18 GMT

سلام دوستان عزیز

گفته بودم شاید ...

و حالا خوشحالم که هنوز سیزدهم مشتاقانه منتظر من است و من سخخخت منتظر شما

نشست در هيجان ترانه اي ديگر

براي از تو سرودن بهانه اي ديگر

به سمت آبي شهر شما قدم برداشت

به اين اميد که اين بار خانه اي ديگر

به اين اميد که شايد دوباره گريه کند

که بي تو سر نگذارد به شانه اي ديگر

ولي نگاه غريب تو مي کشد او را

ميان قهقهه ي تازيانه اي ديگر –

که روي محفظه ي شيشه اي چشمانش

فرود مي آيد ، تا ترانه اي ديگر –

بجوشد از دل سنگ همين ترانه و بعد

نفس نفس بزند جاودانه اي ديگر

تو متهم به هميني که دوستم داري

تو متهم به مني – عاشقانه اي ديگر-

که مرتکب شده اي فعل دوستت دارم

تمام زندگي ام را - بهانه اي ديگر

و بامداد نگاه تو را غزل مي کرد

در امتداد سپيد شبانه اي ديگر

***

از اینکه هستید خوشحالم

من خوبم ولی دوست ندارم فقط دوست داشته باشم

gooorkan — Wed, 03 Jan 2007 19:59:18 GMT

سلام

امروز هم سیزدهمه

سیزدهمین باری که رسول اردیبهشت به روز میشه

شاید هم آخرین سیزدهم ، البته فقط شاید !

این رسول دیگه بهانه ای برای عاشقانه سرودن نداره . کاش هیچوقت عاشقانه نمی سرود ، کاش هیچ ظهری اتفاق راه راهی برایش نمی افتاد ، کاش هیچ چشمی درد دل این مرد عینکی رو نمی شنید و هیچ وقت سر هیچ چهار راهی بدرقه نمی شد.

در طول این سیزده ماه چیزهای زیادی یاد گرفتم ، چیزهای زیادی هم یادم دادند

یاد گرفتم دوست داشته باشم و یادم دادند که فقط دوست داشته باشم

یاد گرفتم منتظر بمونم و یادم دادند که فقط منتظر بمونم

در طول این سیزده ماه اتفاقات زیادی نیفتاد . اتفاقاتی که ممکنه در طول سیزده ماه از زندگی یک نفر فقط و فقط یک بار بیفته ، شاید هم در طول سیزده ماه از زندگی دو نفر ! ولی در هر صورت فقط یک بار میفته

یک نفر یاد میگیره که دوست داشته باشه

و یک نفر یاد میگیره که فقط دوست داشته باشه

یک نفر یاد میگیره... و یک نفر فقط یاد میگیره...

به دکتر شریعتی گفتند :" استاد! سیگار طول زندگی آدمو کوتاه میکنه" در جواب گفت :" من به عرض زندگی فکر میکنم "

و من در عرض این سیزده ماه زندگی چیز های زیادی بود که یاد نگرفتم و چیزهای زیادی هم بود که یادم ندادند

یاد نگرفتم چقدر دوست داشته باشم و یادم ندادند که چه طور فقط دوست داشته باشم .

خیلی مهمه که آدم بتونه دوست داشته باشه ولی مهمتر اینه که بدونی چقدر باید دوست داشته باشی تا اگه روزی یا شبی این حس بهت دست داد که از خودت بپرسی " چقدر دوست داره ؟ " اگه جوابی نداشتی ،

دلت نگیره !

دلت تنگ نشه !

دلت نشکنه !

و ...

یاد نگیری که دوست نداشته باشی !

یکی برای تو و یکی برای شما

gooorkan — Mon, 04 Dec 2006 15:08:50 GMT

‍‍‌‌سلام

من واقعا شرمنده ام از اينكه شما را مجبور به خواندن اين مزخرفات ميكنم.

البته چندان مجبور هم نيستيد و من شايد اينطور فكر ميكنم.

گفتم فكر ميكنم ، واقعا خنده داره كه آدم فكر كنه اونم به اين همه چيز غير قابل پيش بيني، به زندگي و هر كوفت و زهرماري كه مال دنياي زنده هاست

مال دنياي زنده ها نه مال خودشون

اصلن با خودت گفتي اين يارو چرا يه دفعه زبونش عوض شد

نه به اون رسميت نه به اين بي ادي و بي مبالاتي

اصلن ولش كن چه فرقي ميكنه مهم اينه كه آدم بتونه حرف بزنه بتونه باشه بتونه زندگي كنه بتونه ... بتونه...

كاش يه صافكار بودم و ميتونستم بتونه درست كنم

اونوقت خودم چاله چوله هام و پر ميكردم و اين همه باعث ناراحتي دوستام نمي شدم

دهنم و پر ميكردم چيزي كه باعث اين همه ناراحتيه

اصلن نفس هم نمي كشيدم تا حتي گرد و غبار هوا رو هم اذيت نكنم

تازه اون موقع بيشتر به درد ميخورم چون لااقل جنازه اي كه ميمونه باعث ميشه عده اي دور هم جمع شن و چاي و خرمايي بخورن ..حرفي .. حديثي ..قراني .. فاتحه اي..به خدا نزديك نشن به هم كه ميشن

بعدش راه مي افتن دنبال جنازه كه خودش يه ورزشه و موجب سلامتي

خاك رو كه ريختن بعد از چند روز كه بياي ميبيني چه چمن خوش رنگي سبز شده ، چه جوني ميگيرن گلها و درختاي اطراف

بيشتر از همه خوش به حال كرم ها و جانوراي مرده خواري ميشه كه فقط اسمشون بد در رفته و سگشون شرف داره به امثال من كه فقط داريم اين زمين پاك رو آلوده ميكنيم

من مطمئنم سازمان جهانيه حفاظت از محيط زيست اگه ميتونست حتمن اون آدم و حواي قدر نشناسو به دادگاه ميكشوند ، كه با افتادنشون روي زمين هم لايه ي ازن رو سوراخ كردن ، هم شب به شب داره به انگل هاي روي اين كره - ي قبلن پاك – اضافه ميشه

خدا جواب كارشون رو بده اصلن اگه اونا اينقدر شكمو نبودن من هم نبودم تا اينجا بشينمو هي ور بزنم يا به قول مادرم كفر بگم

بگذريم..

زیبا و سفید رنگ و بی لک بودم

در بین تمام بچه ها تک بودم

اما همه از من بدشان می آمد

چون زشت ترین جوجه ی اردک بودم

آرزو مند آرزو هاي شما

دوست بد بد شما

مرد عينكي

دوباره دو اشتباه...

gooorkan — Fri, 03 Nov 2006 22:13:57 GMT

سلام

فقط همین

يك اتفاق بود كه افتاد بين راه

از دست هاي گرم همان روز راه راه

يك روز در ميان به كسي زنگ مي زنند

يك روز در ميان هيجان هاي ايستگاه

در كوچه هاي شهر شما گم كه مي شويم

آغاز مي شوند دوباره دو اشتباه

ما،نيمكت،صداي اذان،آب پرتقال

لبخند تلخ خاطره هايي كه گاه گاه –

از كيف رمز دار خودش حرف مي زد و

اين اعتماد ها كه هميشه سرش كلاه...

يك اتفاق بود كه افتاد بين راه

يك اتفاق بود كه افتاد بين راه

يك اتفاق ساده،نه! اين مرد عينكي

افتاد زير پاي شما ، زير نور ماه

مردي پر از عبور زن كفش صورتي

مردي پر از تزاحم هيز نگاه ها

با خاطرات قهوه اي اش ترك مي كند

چشمان بي قرار تو را جنب چار راه...

يك اتفاق بود كه افتاد بين راه...

خیلی برام مهمه که نظر بدین

قبلن و قلبن متشکرم

حالا که نیستی...

gooorkan — Thu, 05 Oct 2006 01:06:18 GMT

سلام

این خانه تکانی هایی هر سیزدهم اتفاق می افتد شاید اینطور به نظر برسد که به یک عادت تبدیل شده است

اما نه...

این اتفاق فقط به خاطر نیازیست که در من به این کار وجود دارد.

گورکن به کندن گور عادت نمی کند بلکه رسالتی است که بر دوش او نهاده اند.

با این حال اگر این گورکن به حادثه ی عادت زدگی دچار شد ,

مطمئنن گور دیگری نخواهد کند.

دعایش کنید...

وا مي شود به سمت شب تار پنجره

گاهي که خسته مي شود از کار پنجره

گاهي که نبض کوچه کمي تند مي زند

يا مرده است آتش سيگار، پنجره-

وا مي شود که کوچه کمي زندگي کند

پنهان شود دراين همه تکرار پنجره

رد مي کند نگاه خودش را از عابران

عاشق نمي شود،ولي انگار پنجره...

وقتي که چشم هاي تو از راه مي رسند

می گردد از نگاه تو سرشار پنجره

وابسته مي شود به دو چشمه،دو راهزن

وابسته مي شود به دو انکار پنجره

دستي براي رفتن بي بازگشت تو...

گفتي:[ مرا به خاطره بسپار پنجره!]

رفتي و هيچ حادثه اي رخ نداده است(؟)

ديوار شد به سينه ي ديوار، پنجره.

به ندای قلبم گوش کنید ...

gooorkan — Sun, 03 Sep 2006 21:48:44 GMT

سلام

اهل صحبت های عاشقانه نیستم . اما از وقتی یادم است دوست داشتم که دوست داشته باشم. اهل صحبت های عاشقانه نیستم. عاشق نیستم اما دوست داشتن را بلدم. ادعای بزرگیست همان قدر که بزرگ است دوست داشتن . همان قدر که خدا .. همان قدر که او

شما بسیار خوبید وخدا هم

خدا تنهاترین . بانو! شما هم

اگر اینگونه سر سنگین بمانید

به سمت ماه می ماند نگاهم

اهل صحبتهای عاشقانه نیستم اما...

به او که شعرهام سال هاست بهانه اش را می گیرند:

خيال درختان باغ ما از تمام مبل هاي دنيا راحت تر است

وقتي كه زمين شان را تو پا بيل مي كني

پا بيل مي كني

پا... بي ...

بي چاره قابيل كه مي خواست پنهان كند عشقش را

كه در سينه ي هابيل جا خوش كرده بود

پنهانم مي كني پاي همان درختي كه سيب هاش بوي مرا خواهد داد

وقتي در سايه ام احساس ات مي كنم

گونه هايم سرخ مي شود و از خجالت آب مي شوم

در دهان تو

شانه بر شانه ام كه مي گذاري ، محكم تر مي ايستم

تكيه گاهم مي شوي

دردهايم را به زمين مي بخشم

عشقم را به تو

صندلي ات از تمام صندلي هاي راحتي دنيا ، راحت تر است

كه روزي خيال درختان باغ بود

كه امروز سر به روي شانه هاي ابري ات ، خواب باران را

گريه مي كنند

گريه مي كني

براي عشقي كه پنهانش كرده اي ، پاي همان درختي كه سيب هاي سرخش

صورت مرا به خاطر تو مي آورد

غروب مي شود

كه تمام سيب ها براي تو سرخ شوند

پابيل مي كني پاي درختي را كه شايد سيب هايش سرخ نباشد

حتي به خاطر تو

غروب مي شود ...

پا بيل مي كني

...

بي چاره قابيل!